BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Stowarzyszenie Pamięci i Świadectwa Arthura Bliss Lane - ECPv6.8.3//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-WR-CALNAME:Stowarzyszenie Pamięci i Świadectwa Arthura Bliss Lane
X-ORIGINAL-URL:https://sablane.pl
X-WR-CALDESC:Wydarzenia dla Stowarzyszenie Pamięci i Świadectwa Arthura Bliss Lane
REFRESH-INTERVAL;VALUE=DURATION:PT1H
X-Robots-Tag:noindex
X-PUBLISHED-TTL:PT1H
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Warsaw
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0100
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:CEST
DTSTART:20260329T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0100
TZNAME:CET
DTSTART:20261025T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20260124
DTEND;VALUE=DATE:20260125
DTSTAMP:20260430T011545
CREATED:20200113T134312Z
LAST-MODIFIED:20210103T124857Z
UID:1151-1769212800-1769299199@sablane.pl
SUMMARY:1588. Bitwa pod Byczyną
DESCRIPTION:Bitwa pod Byczyną została stoczona w dniu 24 stycznia 1588 pomiędzy wojskami pretendenta do tronu polskiego po śmierci Stefana Batorego\, arcyksięcia austriackiego Maksymiliana III Habsburga\, a armią Rzeczypospolitej dowodzoną przez hetmana wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego\, stronnika Zygmunta III Wazy (elekcja 1587). \nWojska arcyksięcia w nocy 24 stycznia zajęły pozycję na wschód od Byczyny na trakcie królewskim wiodącym do Polski. Dokładne ustawienie armii polskiej nie jest znane. Wiadomo natomiast\, że część armii prawej flanki po przeprawieniu się przez groblę\, obeszła z boku lewe skrzydło wojsk Maksymiliana. Manewr ten na pewno umożliwiła silna mgła\, która utrzymywała się jeszcze w godzinach rannych. \nObie armie stały przez kilka godzin naprzeciwko siebie. Po opadnięciu mgły\, kiedy arcyksiążę zobaczył\, że wojska polskie zachodzą go z boku\, co groziło odcięciem odwrotu do Byczyny – wydał rozkaz do ataku. Bitwa trwała bardzo krótko\, była bardzo krwawa i zamieniła się w rzeź uciekających żołnierzy. O sukcesie armii polskiej w części zadecydowała panika wśród Węgrów\, którzy źle zrozumieli wydane rozkazy i jako pierwsi zaczęli uchodzić z pola walki. To spowodowało odwrót pozostałych oddziałów. \nArcyksiążę schronił się w Byczynie\, którą z marszu wojska polskie zaczęły oblegać. Do ostrzału miasta wykorzystano działa pozostawione przez armię Maksymiliana. Wojsko szykowało się do szturmu miasta\, jednak arcyksiążę kazał wywiesić białą flagę i rozpoczął pertraktacje o warunkach poddania się. Na mocy traktatu bytomsko-będzińskiego podpisanego 9 marca 1589 Maksymilian odzyskał wolność i w lipcu tego samego roku opuścił Polskę. \nDokładne miejsce\, w którym stoczono bitwę nie jest znane do dzisiaj. Prawdopodobnie jest to rejon wzgórza 218 w pobliżu wsi Roszkowice\, które okoliczni mieszkańcy dzisiaj nazywają wzgórzem śmierci. Nie znamy też dokładnie wielkości obu armii walczących stron. W źródłach podane są różne liczby od 3 do 6 tysięcy żołnierzy każda. Po bitwie na polecenie Jana Zamoyskiego\, wydane burmistrzowi Byczyny\, mieszkańcy miasta pochowali w jednej wspólnej mogile zabitych obu stron. Do dziś nie wiadomo ilu ich pochowano. Przekazy wspominają\, że od 3 do 5 tysięcy. \n  \n\n			\n	Jan Matejko „Jan Zamojski pod Byczyną”Jan Matejko „Jan Zamojski pod Byczyną”Jan Zamoyski bierze do niewoli arcyksięcia MaksymilianaJan Zamoyski bierze do niewoli arcyksięcia MaksymilianaHetman Jan Zamoyski na koniu - Jan StykaHetman Jan Zamoyski na koniu - Jan StykaJan Zamoyski odwiedza Jana Kochanowskiego w Czarnolesie - Karol Miller (1877)Jan Zamoyski odwiedza Jana Kochanowskiego w Czarnolesie - Karol Miller (1877)Jan ZamoyskiHetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski (portret nieznanego autorstwa)\n\nCzytaj więcej: https://histmag.org/Bitwa-pod-Ochmatowem-30-stycznia-1644-9010\n\n  \nŹródła: naszahistoria.pl\, Wikipedia
URL:https://sablane.pl/event/1588-bitwa-pod-byczyna/
LOCATION:Byczyna\, opolskie\, Polska
CATEGORIES:Bitwy,Kalendarium
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://sablane.pl/wp-content/uploads/2020/01/Jan-Zamojski-pod-Byczyną-Jan-Matejko.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20260128
DTEND;VALUE=DATE:20260129
DTSTAMP:20260430T011545
CREATED:20200113T205110Z
LAST-MODIFIED:20210103T125047Z
UID:1192-1769558400-1769644799@sablane.pl
SUMMARY:1606. Bitwa nad Udyczem
DESCRIPTION:Bitwa nad Udyczem – rozegrała się 28 stycznia 1606 roku pomiędzy wojskami polskimi dowodzonymi przez hetmana Żółkiewskiego\, a Tatarami nogajskimi pod wodzą Kantymira Murzy. Zagon Kantymira został rozbity 25 stycznia w pobliżu Niemirowa\, a jego kosz w trzy dni potem nad dopływem Bohu – Udyczem. \nW roku 1606 najazdy tatarskie rozpoczęły się już w styczniu. Hetman polny koronny Stanisław Żółkiewski w trzech uniwersałach z 12\, 14 i 17 stycznia ostrzegał o gotowości wojsk wroga do najazdu „w bardzo krótkim czasie”\, a strażnik koronny Jan Zamojski pisał w meldunkach z 14 stycznia i 8 lutego o postoju ordyńców między Oczakowem i Widowem. 4 lutego w liście do szlachty zebranej na sejmiku proszowskim\, pisanym z Niemirowa\, hetman Żółkiewski poinformował o odparciu dwóch ataków: 23 stycznia sołtana Buhara w kierunku na Korsuń oraz 25 stycznia Kantymira na Niemirów i Winnicę. \nHetman wyruszył 24 stycznia z Bracławia na czele 1100 wojska. O przeciwniku wiedział tylko\, że Kantymir ruszył z pól białogrodzkich z ponad 10 tys. wojowników i przekroczył Boh w okolicy Witołdowego Mostu. Pod Niemirowem wojsko polskie zobaczyło Tatarów\, ale mgła uniemożliwiła pościg. Hetman wysłał 400-osobowy podjazd pod dowództwem Mleczka i Chroślińskiego\, który milę od Niemirowa (mila polska = ok. 7 km) rozbił oddział tatarski\, znosząc go prawie zupełnie i uwalniając jasyr. Od jeńców nie mógł się Żółkiewski dowiedzieć\, gdzie stał kosz\, ale dowiedział się\, że dowódcą jest Kantymir i towarzyszy mu siedmiu murzów. Nie czekając na posiłki postanowił zbliżyć się do nogajskiego kosza. Najpierw skierował się do Ilińców nad Sobem\, koło których znajdował się tatarski obóz. Ponieważ Tatarzy zabrali sporo bydła\, owiec i słabych koni\, więc poruszali się wolno. Hetman nie zdecydował się na zaatakowanie wielotysięcznego czambułu tymi szczupłymi siłami\, które posiadał. Przemieszczał się równolegle do kosza po przeciwnej stronie Sobu. W taki sposób doszedł do Kalnika\, gdzie przeszedł rzekę i połączył się z wojskami prywatnymi i pospolitym ruszeniem pod wodzą wojewody ruskiego Stanisława Golskiego\, strażnika koronnego Jana Zamojskiego\, wojewody bracławskiego Janusza Zbaraskiego oraz książąt Ostrogskich. Łącznie Polacy mieli niemal 10 tys. żołnierzy[1][2][3][4]. \nWojska polskie lasem wyprzedziły kosz i nad Udyczem wyszły na szlak naprzeciwko Tatarów. Najpierw uderzyło polskie prawe skrzydło\, na które składały się: w pierwszym rzędzie husaria starosty bracławskiego Kalinowskiego i oddziały Ostrogskich\, w drugim rzędzie wojsko księcia Różyńskiego\, a w trzecim hufiec księcia Zbaraskiego. Na lewym skrzydle stali: w pierwszym rzędzie żołnierze starosty chmielnickiego Strusia\, w drugim – starosty kamienieckiego Jana Potockiego\, a w trzeciej hufiec Kozaków. Pospolite ruszenie szlachty bracławskiej zajmowało środek\, w którym znajdował się również tabor. Po związaniu Tatarów walką przez prawe skrzydło\, lewe polskie skrzydło wykonało manewr oskrzydlający. Ordyńcy widząc\, że wojska Strusia wyszły na ich tyły\, usiłowali pozorować ucieczkę\, ale nie zdołali przejść do przeciwnatarcia i ucieczka pozorowana przerodziła się w ucieczkę prawdziwą. Pościg trwał półtorej godziny. Zginęło pięciu murzów i wielu zwykłych wojowników. Poza jasyrem i zrabowanymi zwierzętami zdobyto ponad 2000 bachmatów. \n  \nŹródło: Wikipedia
URL:https://sablane.pl/event/1606-bitwa-nad-udyczem/
LOCATION:świętokrzyskie
CATEGORIES:Bitwy,Kalendarium
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://sablane.pl/wp-content/uploads/2020/01/Walka_z_Tatarami.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20260128
DTEND;VALUE=DATE:20260129
DTSTAMP:20260430T011545
CREATED:20200115T180228Z
LAST-MODIFIED:20210103T125233Z
UID:1316-1769558400-1769644799@sablane.pl
SUMMARY:1606. Bitwa pod Kalnikiem
DESCRIPTION:Bitwa pod Kalnikiem (28 stycznia 1606) – W czasie wojen z Tatarami orda dobrudzka i białogrodzka pod wodzą Kantymira wpadła na Podole i Ukrainę. Hetman wielki koronny Stanisław Żółkiewski stanął z 10-tysięcznym wojskiem\, złożonym z chorągwi kwarcianych i prywatnych\, niedaleko Kalnika nad rzeką Udycz. Celem hetmana było zorganizowanie zasadzki na powracających z wyprawy\, obciążonych łupem Tatarów. Wojska zostały zamaskowane tak dobrze\, że przednia straż tatarska nie zdołała ich wykryć. Kiedy główne siły tatarskie\, ok. 5 tys. ludzi\, pojawiły się pod Kalnikiem\, hetman związał je walką od czoła\, a następnie rzucił do walki ukryty odwód. \nTatarzy zostali rozbici i poszli w rozsypkę. Pościg trwał kilka mil i doprowadził do całkowitego rozgromienia ordy. Tatarzy stracili kilkuset ludzi\, a także wszystkie łupy i jasyr. \n  \nŹródła: Wikipedia\, „Bitwy polskie. Leksykon” (Wydawnictwo Znak 1999)
URL:https://sablane.pl/event/1606-bitwa-pod-kalnikiem/
LOCATION:Kalnik\, Ukraina
CATEGORIES:Bitwy,Kalendarium
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20260130
DTEND;VALUE=DATE:20260131
DTSTAMP:20260430T011545
CREATED:20200113T205442Z
LAST-MODIFIED:20210103T125442Z
UID:1195-1769731200-1769817599@sablane.pl
SUMMARY:1644. Bitwa pod Ochmatowem
DESCRIPTION:Bitwa pod Ochmatowem – starcie w dniu 30 stycznia 1644 r.\, w którym hetman Stanisław Koniecpolski wraz z księciem Jeremim Wiśniowieckim pokonali siły tatarskie Tuhaj-beja. \nPo otrzymaniu wiadomości o szykowanej przez chana Mehmeda IV Gireja wyprawie na Rzeczpospolitą\, hetman Koniecpolski dokonał przemieszczenia swych wojsk (ok. 19 tys. żołnierzy kwarcianych\, Kozaków i pocztów prywatnych\, 24 działa) w taki sposób\, by zabezpieczyć wszystkie możliwe trasy przemarszu armii tatarskiej. Wojska rozstawiono w dwóch rzutach. W pierwszym znalazły się chorągwie lekkiej jazdy\, patrolujące granicę państwa. Chorągwie Stanisława Krzeczowskiego pilnowały obszaru od Zaporoża do rzeki Ingulec\, chorągwie Zabuskiego strzegły terenów na Niżu (rejon Dniepru za porohami)\, natomiast chorągwie Ołdakowskiego miały pieczę nad rejonem koło rzeki Tiligul pod Oczakowem. Drugi rzut rozmieszczony był na stałych szlakach tatarskich\, około 100 km za pierwszym rzutem i podzielony na trzy dywizje. Pierwsza\, dowodzona przez samego hetmana Stanisław Koniecpolski\, stanęła w Barze i Winnicy. Druga\, pod komendą strażnika koronnego Jana Odrzywolskiego\, stanęła w Buzówce\, natomiast trzecia pod dowództwem księcia Jeremiego Wiśniowieckiego na Zadnieprzu. \nKiedy Koniecpolski otrzymał wiadomość\, że Tuhaj-bej idzie tzw. szlakiem kuczmańskim (albo pobliskim szlakiem czarnym)\, ściągnął dywizje ku sobie. Dywizja Wiśniowieckiego stanęła w Korsuniu (czyli ok. 80 km od dywizji Odrzywolskiego)\, natomiast dywizja hetmańska zajęła pozycje w Stawiszczach. Gdy okazało się\, że armia tatarska zmierza w kierunku Ochmatowa\, dowództwo polskie tam postanowiło skoncentrować swe siły. Po połączeniu z dywizją Odrzywolskiego hetman zajął pozycje dogodne do walki obronnej w okrążeniu. Wojska uszykowano w czterech rzutach. W pierwszym znalazła się straż przednia Odrzywolskiego\, w drugim – większość jazdy w dwóch liniach\, w trzecim – tabory z piechotą\, a w czwartym chorągwie kozackie i dragońskie. Poza strażą przednią Odrzywolskiego całość sił utworzyła czworobok. Tuhaj-bej\, który miał ze sobą podobno 20 tysięcy Tatarów\, założył na południowym wschodzie od Ochmatowa kosz osłaniany przez stawy i rzeczkę Hirśkyj Tikycz. \nPonieważ Koniecpolski nie odważył się zaatakować nieprzyjaciela przed nadejściem dywizji Wiśniowieckiego\, pierwsi rozpoczęli bitwę Tatarzy. Dla ochrony grobli Tuhaj-bej przeprawił przez rzeczkę Hirśkyj Tikycz 6 tys. jazdy – została ona jednak przepędzona przez Odrzywolskiego. Następnie hetman zdobył groblę. W tym czasie nadciągnął Wiśniowiecki i zajął pozycje na polskim lewym skrzydle. Chcąc odciąć Tatarom drogi odwrotu\, Wiśniowiecki ruszył na nich z szarżą po lodzie. Tatarzy widząc zamieszanie\, jakie zapanowało w polskiej jeździe na skutek zatłoczenia na grobli\, postanowili to wykorzystać i wycofać się. Ich odwrót osłaniać miała ariergarda w sile 4 tysięcy ordyńców. Została ona jednak szybko rozbita dzięki uderzeniu husarii\, po czym wszystkie siły polskie ruszyły w pościg za uciekającym wrogiem. \nW Kiszczeniach zatrzymano ciężką jazdę\, a dalszy pościg prowadziła już tylko jazda lekka w sile 5 tys. żołnierzy. Zgrupowaniem pościgowym dowodził komisarz wojska zaporoskiego Mikołaj Zaćwilichowski\, który dopadł uciekającą armię Tuhaj-beja podczas przeprawy przez rzekę Siniuchę i częściowo ją rozbił. \n  \n\n			\n	Maksymilian Gierymski\, Potyczka z Tatarami (1867 r.)Maksymilian Gierymski\, Potyczka z Tatarami (1867 r.)Hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski (portret nieznanego autorstwa)Hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski (portret nieznanego autorstwa)\n\n  \nŹródła: \n\nMała encyklopedia wojskowa\, tom 2. Warszawa: Wyd. MON\, 1967\nLeszek Podhorodecki: Stanisław Koniecpolski ok. 1592–1646. Warszawa: Wyd. MON\, 1978
URL:https://sablane.pl/event/1644-bitwa-pod-ochmatowem/
LOCATION:Ochmatów
CATEGORIES:Bitwy,Kalendarium
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://sablane.pl/wp-content/uploads/2020/01/Maksymilian-Gierymski-Potyczka-z-Tatarami-1867-r.-główny.jpg
END:VEVENT
END:VCALENDAR